"Ol" Dedi - Oldu!

Nefes al… Nefes ver… Kapı içeride… İçeride sessiz bir çağrı var Putlarım tek tek kırılırken, kalbimden volkanlar taşar Adım adım bıraktım ezberleri, bildiklerim yere döküldü En küçükte saklı büyüklük, yokluktan ışık süzüldü Göğe değil, içeriye yürürüm Her adımda bir perde kalkar Logos der içimde “ol” diye… Nefes al—ver Kapı içeride! “Ol” de—olur Olsun dedin!.. Yedi renk, yedi ses uyur; bir anda hepsi uyanır Aynı nurdan “biz” çoğalır, tanımlar konar dilime İsme mecbur dilimiz; O, isimlere sığmayan Küçülürken büyür insan, içten içe sırlarını yayan Dünya döner, ben derinleşirim Gören gözde bakan gözde İçimde bir olur, sürer gider… Nefes al—ver Kapı içeride! “Ol” de—olur “Ol, sunulsun” dediler—sunuldu!.. Sağ elim göğe, sol elim yere Bir çember oluruz, nur iner yere Ayrılık biter, ikilikler erir Birliğin içinde ben—sen—biz deriz!.. Bir ol, bir ol, bir ol — içeriye! Bir ol, bir ol, bir ol — kalbinle! Bir ol, bir ol, bir ol — “ol” diye! Nefes al—ver Kapı içeride! “Ol” dedi—oldu!.. “Ol” dedi—oldu!..