Seyid Ezim Sirvani (Mersiyye)

Bir çârə qıl, ey əmmə, mən ölsəm kəfən olmaz, Tâbûtü hənûtum götürüb dəfn edən olmaz. Qəssâlimə mən ölsəm əgər, kim xəbər eylər? Qur'an kim oxur, qəbrimin üstə güzər eylər? Âxır ki, yetîməm, mənə bu, çox əsər eylər, Qardâşım ölüb, bâşımın üstün kəsən olmaz. Bu Şâmdə heç mən kimi bir âc yatan var? Xâk üstə qaranlıqda quru yerdə qalan var? Sən Şümrə de açsın qolumu, məndə nə can var? Hər növ əsîr olsa, qolunda rəsən olmaz. Bundan sonra hər qədr ki, dünyâdəyəm, əmmə, Hicrin oduna yanmağa âmâdəyəm, əmmə, Hərçənd yetiməm, yenə şahzâdəyəm, əmmə, Şahzâdə balâsına xərâbə vətən olmaz. Bu Şümr qoyanda məni qardâşıma həsrət, Rö'yadə dəxi olmamışam ləhzeyi râhət. Kül bâşıma olsun, mənə dünyâdə nə ləzzət, Qardaş deyən vəqt də bir can deyən olmaz. Zülm îlə edən vaxda bizi məclisə âzim, Bağlandı qolum, olmadı bir Əkbərə nâzim, Zəncîr məni-bikəsə, qardâş nə lâzım? Hicrində mənimtək belə zillətçəkən olmaz. Gördü bu gözüm Əkbəri bîhâyilü pərdə, Kəsdîlə başın, saldıla cismin quru yerdə, Cəllâd soyan vaxtda deyirdî ki, bəşərdə, Mən görməmişəm, bir belə sîminbədən olmaz. Gördüm ki, nə növîlə Yezîdi-səği-məl'un, Etdi babamın lə'li-ləbin çub ilə pürxun, Döndərdi, mənim göz yaşımı eylədi Ceyhun, Urduqca deyirdi belə şəkkərşikən olmaz. Çün gördü mühâsîni olub qânına qəltan, Öz câhi-cəlâlını qılıb xalqa nümâyan, Tən' îlə deyirdî ki, oyan, şâhi-şəhîdan, Bu rəngdə billâh, əqîqi-Yəmən olmaz. Hərçənd daşıb, Seyyidi-bîçârə, günâhın, Təsîr eləyib cümlə hamı xəlq üçün âhın, Xof eyləmə, məhşər günü âxırda pənâhın, Bir kimsənə qeyr əz şəhi-gülgünkəfən olmaz. Tâbûtü hənûtum götürüb dəfn edən olmaz.