പ്രണയം മലയാളം കവിത || Pranayam malayalam poem

കവിത : പ്രണയം രചന : എ. പി. സോണ പ്രണയമാണെന്നുമെൻ തൂലിക തുമ്പത്തു വിടരുന്ന പൂക്കളും പുൽകൊടിയും അതിനുള്ളിൽ കുറുകുന്നോരഴകെഴും പ്രാവിന്റെ മൊഴികളാണെന്നുമെൻ പൂക്കാലവും (2) പുലരിയിൽ പൂവിടും പുതുനാമ്പ് തേടിയെൻ ഹൃദയമാം പറവകൾ യാത്ര ചെയ്‌വേ പാറി പറന്നെന്റെ ദേശാടനക്കിളി ദേശാന്തരങ്ങളിൽ ഉമ്മ വയ്ക്കെ വിജനമാം ഈ വഴി യാത്രക്ക് ഒടുവിലായ് അണയാതിരിക്കില്ല ആരെങ്കിലും ഹിമകണം ഉയരുന്നു ഉരുകുന്നു പിന്നെയും ഒരു സമുദ്രത്തിൻ വിശപ്പകറ്റാൻ തിരകളെ പുല്കുന്ന തീരങ്ങൾ പിന്നെയും ഇനിയും വരുമെന്ന വാക്ക് ചൊല്ലി (2) രാത്രിയിൽ ജന്മമെടുക്കുന്നു കനവുകൾ പുലരിയിൽ ചാപിള്ള ആയിടുന്നു ജീവിതമാടി തിമിർക്കുന്നു കോലങ്ങൾ ജീവിത ചക്രം തിരിച്ചീടുവാൻ (2) പാതിരാ തെന്നലിൻ താരിളം കൈകളിൽ പാരിജാത പൂവ് വിരിഞ്ഞീടവേ മുറിവേറ്റ എന്നുടെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നൊരു മണി നാദം മെല്ലെ മുഴങ്ങീടുന്നു പാറി പറന്നെന്റെ ദേശാടനക്കിളി ദേശാന്തരങ്ങളിൽ ഉമ്മ വയ്ക്കെ വിജനമാം ഈ വഴി യാത്രക്ക് ഒടുവിലായ് അണയാതിരിക്കില്ല ആരെങ്കിലും കണ്ണുകൾ കാണാത്ത കാലം കനിഞേകി അന്ധത എന്ന വരദാനത്തെ സ്നേഹവും ബന്ധവും പ്രേമവും കാമവും എണ്ണുന്ന നാണയ തുട്ടുകളായ് (2) പ്രണയിച്ചിരുന്നുവോ എന്നെങ്കിലും നിന്നെ പ്രണയാർദ്രമായിരുന്നെന്റെ സ്നേഹം (3) ആത്മാവ് നീറി പുകയുന്ന ചുടലയിൽ അഗ്നിയായ് പ്രണയം തളിർത്തിടുന്നു (2) മഴവില്ലുമായ് വന്നു മലയിലെ സുന്ദരി അഴകാർന്ന കാർകൂന്തൽ ചീകീടവേ മണി മണിയായി വീണു പൊഴിയുന്ന മുത്തുകൾ ഒരു വസന്തത്തിന് ജീവനേകാൻ (2) നിത്യവും പാടുന്ന ഗായകാ ഞാൻ നിന്റെ സപ്ത സ്വരങ്ങളിൽ രാഗമാകാം ഏതു വിപഞ്ചിക ആകണം ഞാൻ എന്റെ ഏഴു ജന്മങ്ങളും കാത്തിരിക്കാം (2) കണ്വാശ്രമത്തിലെ കന്യക തേടുന്നു അരചന്റെ അനുരാഗ പത്മതീർത്ഥo വിസ്‌മൃധി വലയത്തിൽ വീണോരധീരതൻ ഹൃദയത്തിൽ തേടുന്നതാരെയാവോ കളകളം പാടുന്നോരരുവിതൻ തരളമാം കുളിരല മെല്ലെ തഴുകീടുമ്പോൾ നനവേറ്റ ശിലയിൽ നിന്നുണരുന്നു ആർദ്രമാം ശാകുന്തളത്തിലെ ശോക ഗാനം ഓർക്കുവാൻ നീ തന്ന നിമിഷങ്ങളൊക്കെയും ഓർമ്മയിൽ കൺകെട്ടി നിന്നീടവേ (3) അടയുന്ന കൂമ്പുകൾ തനിയെ വിരിയുന്നു പ്രണയമാം പൂക്കൾക്ക് മരണമില്ല (2) പ്രണയമേ നീ എന്നെ പിരിയുന്നുവെങ്കിലും പ്രണയിച്ചു തീരാത്ത ഹൃദയവുമായി ഇനി വരും ജന്മത്തിൽ ജന്മാതരങ്ങളിൽ കുടമുല്ല ചൂടി ഞാൻ കാത്തു നിൽക്കാം പാറി പറന്നെന്റെ ദേശാടനക്കിളി ദേശാന്തരങ്ങളിൽ ഉമ്മ വയ്ക്കെ വിജനമാം ഈ വഴി യാത്രക്ക് ഒടുവിലായ് അണയാതിരിക്കില്ല ആരെങ്കിലും (2) #kavita #kavithakalmalayalam #കവിത