To, co mogłem w życiu osiągnąć utopiłem w wódce... (część 1)

To opowieść o człowieku niezwykłym i pełnym sprzeczności. Wieloletni mieszkaniec zakładów karnych, który dzięki talentowi plastycznemu zdobył dar do fałszowania dokumentów. Równocześnie był poetą - publikował swoje wiersze w więziennym czasopiśmie, odnajdując w słowie przestrzeń wolności, której pozbawiły go mury. Choć nie zdobył formalnego wykształcenia, potrafi wypowiadać się z niezwykłą składnią i kulturą języka, czym zaskakuje niejednego słuchacza. Jego życie naznaczył dramatyczny wypadek, w wyniku którego stracił nogę. Los nie oszczędzał go również w sferze uczuć - miał skomplikowane relacje z kobietami, które przyciągała jego silna osobowość i aura człowieka niepokornego. Obecnie przebywa w jednym z Zakładów Opieki Leczniczej, gdzie spędza kolejne lata, zmagając się z konsekwencjami dawnych wyborów. Był alkoholikiem - i choć dziś zapewnia, że już nie pije, to sam przyznaje, że czasem pozwala sobie na „piwo lub dwa”. Lubi opowiadać o terapiach, o walce z nałogiem, o upadkach i próbach podnoszenia się z nich. Ale najbardziej lubi publiczność - mógłby godzinami mówić, napawając się obecnością słuchaczy, dla których jego historia jest żywym świadectwem. To świadectwo życia jest pełne pokory. Człowiek, który je wypowiada, nie ukrywa swoich błędów, nie kreuje się na bohatera. Mimo to - a może właśnie dlatego - zasługuje na szacunek. Bo szczerość, której wielu z nas nigdy nie doświadczy ani od siebie, ani od innych, jest tutaj czymś namacalnym i bezcennym. Zapraszam na film - opowieść o człowieku, którego losy są ostrzeżeniem, ale i lekcją o sile słowa, słabości ludzkiej natury i potrzebie prawdy.