Sekundę przed końcem świata: trzy przypadki, gdy cała ludzkość omal nie została zniszczona

Oznacza to, że jeden asteroid Asklepios był odpowiednikiem trzydziestu tysięcy bomb nagasakijskich detonowanych jednocześnie. Po takim uderzeniu na powierzchni Ziemi nie przeżyłoby nic, co zdążyło ewoluować w ciągu ostatnich setek milionów lat. To, co czyni tę historię szczególnie niepokojącą, to fakt, że asteroida została odkryta dopiero trzydziestego pierwszego marca tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego dziewiątego roku — dziewięć dni po tym, jak przeleciała obok. Astronomowie Henry Holt i Norman Thomas z Obserwatorium Palomar zobaczyli ją na zdjęciach nieba już po fakcie. Gdyby Asklepios uderzył w Ziemię, nikt na świecie nie wiedziałby nawet, co go uderzyło. Żaden system wczesnego ostrzegania nie istniał. Żaden plan ewakuacji nie miałby sensu. Planetarne szczęście polegało wyłącznie na tym, że Ziemia po prostu nie stała w odpowiednim miejscu o odpowiedniej porze. Historia ma jeszcze jeden niepokojący rozdział: kolejne bliskie zbliżenie Asklepiosa nastąpiło szesnastego sierpnia dwa tysiące dwunastego roku, choć tym razem w bezpiecznej odległości szesnastu milionów kilometrów. Ale orbita asteroidy jest znana i obliczona — następne poważne zbliżenie nastąpi dwudziestego czwartego marca dwa tysiące pięćdziesiątego pierwszego roku, kiedy obiekt przeleci w odległości około jednego miliona osimiuset tysięcy kilometrów od Ziemi. To nadal bezpiecznie, ale przypomnienie, że kosmiczne sąsiedztwo rzadko kiedy bywa naprawdę spokojne. Dwadzieścia sześć lat po tamtym niewidocznym przelocie asteroidy zagrożenie przybrało zupełnie inną postać — tym razem ludzką, technologiczną i polityczną. Był rok tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąty piąty. Związek Radziecki nie istniał od czterech lat, ale Rosja, która wyszła z jego gruzów, była krajem nerwowym i napiętym. Gospodarka się sypała, armia traciła finansowanie, a w Czeczenii trwała wojna, która nie szła po myśli Kremla. Na zachodzie natomiast Sojusz Północnoatlantycki, czyli NATO, prowadził dyskusje o rozszerzeniu na wschód — o przyjęcie byłych krajów bloku wschodniego, które Rosja postrzegała jako zagrożenie bezpośrednio przy swojej granicy. Oficjalne dokumenty mówiły o partnerstwie, ale w Moskwie nastroje były inne. W tym kontekście — politycznego napięcia, wojskowej czujności i głębokiej nieufności wobec Zachodu — dwudziestego piątego stycznia tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego piątego roku rosyjskie radary systemu wczesnego ostrzegania przed atakiem rakietowym wykryły start rakiety.