Monieckie wspomnienie... | Kilka pociągów w Mońkach i okolicach

Trochę mnie tu nie było... Pod koniec sierpnia i września odwiedziłem swoje dawne strony i postanowiłem, że zrobię z tego jakiś materiał, nie zakładałem że będzie jakiś wybitny, ale powstał i wyszedł całkiem dobrze! Za każdym razem, gdy co jakiś czas zaglądałem do Moniek, budynek dworca wydawał się coraz bardziej... Obcy? Pusty? Nie umiem znaleźć określenia... Pusty to on był od lat, ale dla mnie był pełen wspomnień, uczuć i osobistych przeżyć... Ta stacja była ogromnym kawałem mojego życia. Kłótnie, pojednania, najlepsze kebaby z dawnym przyjacielem, popijane podlaskim kwasem chlebowym, a wszystko to otoczone przejeżdżającymi pociągami i pasją, którą realizowałem tam z całego serducha... Poznawałem przez te wszystkie lata historię tej stacji, linii kolejowej i lokalnej infrastruktury, która korzystała z tej lini... To miejsce pomimo pustki, zawsze wydawało mi się żywe, tak jakby to wszystko zaraz miało wrócić... Niestety nie wróciło... Budynek wtedy wydawał mi się w zupełnie lepszym stanie, niż w tym, w jakim go zastałem... Odpadający tynk ze ścian, drzewko, które zaczęło rosnąć na dachu, znacznie więcej wybitych szyb, okna zabite deskami i puste mieszkanie na poddaszu... Spacerując po peronie, czułem jakby coś we mnie znikało... Patrząc, jak znika to miejsce, sam czułem się jakbym znikał... Lada moment zacznie się tu gruntowna przebudowa - rail baltica, wg. Planów, linia ma zostać wyprostowana, minimalna ilość łuków i maksymalna prędkość + drugi tor. Obawiam się, że budynek dworca nie zostanie zachowany, tak jak to PLK ma w zwyczaju stawiać ładnie oświetlone szklane wiaty w miejscu starych, nie raz zabytkowych budynków dworcowych... Obym się mylił... Zapraszam na krótki składak z Moniek i okolic, tak jak za dawnych czasów...