พี่ชายโผล่ขึ้นจากใต้พื้น เสือสมิง ผีป่า เสือ พงไพร ป่าผี

ตอนที่ 5 ก่อนฟ้ามืด วงก็เริ่มตาย เสียงคำรามจากดงลึกยังค้างอยู่ในหัวของทุกคน แม้มันจะเงียบไปแล้วหลายอึดใจ แต่ความสั่นสะเทือนบางอย่างยังเหมือนเกาะอยู่ตามเสาไม้ ตามฝ่ามือ และตามกลางอก ไม่มีใครพูดก่อน ในวงผงดำกลางกระท่อม มีเพียงเสียงหายใจถี่ของมั่น เสียงลมหอบเบาๆ ของขาว และเสียงปานที่ยังบริกรรมคาถาต่ำๆ ไม่ยอมหยุด เหมือนเขากำลังประคองบางอย่างที่มองไม่เห็นไม่ให้ขาดลงตรงหน้า ข้างนอกเงียบเกินไป เงียบจนทุกคนเริ่มกลัวความเงียบนั้นมากกว่าเสียงกระแทกก่อนหน้า เที่ยงค่อยๆ ชะโงกตามช่องฝาแคบๆ ไปมองลานดินข้างนอก สิ่งที่อยู่หน้าฝาเมื่อครู่ถอยหายไปแล้ว เหลือเพียงรอยเล็บยาวบนไม้ไผ่แตกๆ และกลิ่นสาบหนักจนแสบจมูก เหน่งพูดเบามาก ไปแล้วหรือ ปานส่ายหน้า ทั้งที่ยังไม่ลืมตา ไม่ได้ไป แค่ถอย มั่นกลืนน้ำลาย ต่างกันยังไง ปานตอบช้าๆ ถ้ามันไป เราจะยังได้ยินป่า แต่นี่ไม่มีเสียงอะไรเลย แปลว่ามันยังอยู่แถวนี้ แล้วป่าก็ยังไม่กล้าขยับ คำตอบนั้นทำให้มั่นเงียบลงทันที ขาวนั่งกำเชือกพี่ชายอยู่กลางวง เขามองช่องฝาแตกนั้นไม่กะพริบ ดวงตาเขาแดงช้ำจากความกลัวและความค้างคาในใจ เที่ยงหันกลับมาหาปาน ลุง วงนี้อยู่ได้อีกนานแค่ไหน ปานลืมตาขึ้นช้าๆ มองแท่งไม้ทั้งแปดรอบวง สองแท่งเริ่มแตก อีกแท่งกินเลือดไม่เต็ม ถ้าไม่มีของเติม อยู่ได้ไม่ถึงค่ำ มั่นแทบหลุดเสียง ไม่ถึงค่ำ? เหน่งหันไปมองหน้าต่างแคบๆ ของกระท่อม แสงข้างนอกเริ่มอ่อนลงแล้วจริงๆ ทั้งที่ยังไม่น่าจะเย็นขนาดนั้น แต่ป่าแถบนี้รับแสงน้อยกว่าข้างนอก ฟ้ามืดของมันมาเร็วกว่าโลกด้านนอกเสมอ เที่ยงพูดทันที งั้นต้องตัดสินใจตอนนี้ อยู่ต่อในคอกนี่ หรือออกก่อนมืด ปานไม่ตอบทันที เขาหยิบสมุดข่อยขึ้นมาอีกครั้ง พลิกดูหน้าที่มีรอยเขียนถี่ยิบอยู่ท้ายเล่ม สายตาไล่ช้าๆ ไปตามบรรทัดรางๆ เหมือนกำลังหาอะไรบางอย่างที่หลุดไปจากความจำ ขาวถามเสียงเบา ถ้าอยู่ต่อ มันจะพังวงเข้ามาไหม ปานตอบ ถ้าเป็นตัวเฝ้าหน้าด่าน มันเข้ามาไม่ได้ตราบใดที่วงยังไม่ตาย แต่ถ้าของจริงมาถึง ข้าไม่รับปาก มั่นหันขวับ งั้นก็ต้องหนีสิ เที่ยงถามกลับทันที แล้วเอ็งจะหนีไปทางไหน ป่าข้างนอกเงียบแบบนี้ รู้หรือว่าทางไหนยังเป็นทางเดิม มั่นอ้าปากค้างแต่เถียงไม่ออก เงียบไปชั่วครู่ ก่อนที่ปานจะใช้นิ้วแตะหน้ากระดาษหน้าเดิมแล้วพูดขึ้น มีทางอีกทาง ทุกคนหันมาทันที ปานชี้ลายเขียนในสมุด คนเฝ้าคอกไม่ได้เฝ้าแต่บนดิน มีทางหลบใต้แนวหินด้านหลัง เป็นทางออกฉุกเฉิน เอาไว้พาคนเจ็บหรือพาคนถือของหนีถ้าวงแตก เที่ยงขมวดคิ้ว ทางนั้นไปไหน ปานตอบช้าๆ ไปถึงลำห้วยหลังดง ถ้าแผนผังในนี้ยังจริง มันจะออกใกล้ผาเลือด ชื่อผาเลือดทำให้บรรยากาศเย็นลงอีก ขาวถาม ที่ที่อาจารย์ลุงเคย...ใช่ไหม ปานพยักหน้าเบาๆ ใช่ มั่นรีบพูด งั้นยิ่งไม่ควรไป แต่เที่ยงกลับนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ถ้าทางบนดินถูกมันล้อม ทางใต้หินอาจเป็นทางเดียวที่เราไม่ต้องผ่านลานโล่ง เหน่งเห็นด้วย อย่างน้อยก็ยังเป็นทางที่คนทำของเขาเผื่อไว้ มั่นหันมองทีละคนอย่างไม่อยากเชื่อ พวกเอ็งจะมุดทางคนตายหนีสมิงจริงๆ หรือ เที่ยงตอบตรงๆ ถ้าอยู่นี่แล้วรอวงตาย เอ็งอยากลองแบบนั้นหรือ มั่นเงียบ ทันใดนั้น ขาวก็ขมวดคิ้ว เหลือบมองไปทางฝามุมหนึ่งของกระท่อม เดี๋ยวก่อน ทุกคนหันตาม เสียงดังแผ่วๆ เล็ดมาจากใต้พื้น ตึก...ตึก... เหมือนมีอะไรบางอย่างเดินอยู่ใต้กระท่อม ไม่ใช่บนบันได ไม่ใช่ข้างฝา แต่ใต้พื้นตรงๆ มั่นตัวแข็ง มันมุดมาแล้วหรือ ปานหลับตาฟังเพียงครู่เดียว ก่อนหน้าเปลี่ยนทันที ไม่ใช่ตัวเฝ้า เที่ยงยกปืนขึ้น แล้วอะไร เสียงจากใต้พื้นหยุดไปอึดใจ ก่อนจะมีเสียงขูดเบาๆ ดังมาจากแผ่นไม้ใกล้มุมกระท่อมด้านในสุด ครืด... เหมือนมีเล็บหรือมีดกำลังดันอะไรบางอย่างจากด้านล่าง เหน่งขยับไปยืนคุมมุมนั้น แต่ปานยกมือห้าม ถอย ขาวจ้องพื้นเขม็ง หัวใจเต้นแรงจนได้ยินในหูตัวเอง แล้วแผ่นไม้ตรงมุมนั้นก็ค่อยๆ ดันขึ้น ไม่เร็ว ไม่แรง แต่ช้าเกินจะเป็นสัตว์ มันดันขึ้นทีละนิด จนเกิดช่องมืดใต้พื้น และมีมือคนข้างหนึ่งยื่นขึ้นมา มือผอม เลอะดิน มีรอยถลอกเต็มไปหมด เล็บแตกหักจนเกือบกุด ขาวร้องออกมาเบาๆ คน! ตามมาด้วยศีรษะคนที่ค่อยๆ โผล่ขึ้นจากช่องใต้พื้น ผมยาวยุ่ง หน้าโทรม แก้มตอบ ดวงตาแดงช้ำ แต่ยังเป็นหน้าคน ขาวถลันไปครึ่งก้าวทันที พี่! ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นช้าๆ เขาเป็นพี่ชายของขาวจริงๆ อย่างน้อย หน้าคือหน้านั้นแน่ ปานคว้าไหล่ขาวไว้สุดแรง อย่าเพิ่งเข้า พี่ชายขาวหอบหนัก ริมฝีปากแตกแห้ง เขาพยายามดันตัวขึ้นมาในวงอย่างอ่อนแรง ขาว...ช่วยข้าด้วย... น้ำตาขาวไหลทันที พี่จริงๆ พี่ข้า เขาพยายามจะเข้าไปประคอง แต่ปานกับเที่ยงช่วยกันดึงไว้ เที่ยงถามเสียงเข้ม เอ็งขึ้นมาจากไหน ชายคนนั้นหอบ ข้างล่าง...มีทาง...ข้าหนีมันมา... ปานจับตามองทุกคำ ทุกลมหายใจ มีใครอยู่กับเอ็งอีกไหม ชายคนนั้นส่ายหน้า ไม่มี...ไม่มีแล้ว...มันเอาไปหมดแล้ว... ขาวสะอื้น พี่... พี่ชายเขาหันมามอง น้ำตาคลอเช่นกัน ขาว...อย่าให้มันเอาข้าไปอีก... มั่นมองภาพนั้นอย่างลังเล เขาเริ่มเชื่อแล้วว่าคนตรงหน้าอาจเป็นคนจริง แต่ปานยังไม่ขยับ เขาคุกเข่าลงตรงขอบวง มองชายคนนั้นนิ่งๆ แล้วถามช้าๆ ถ้าเอ็งเป็นพี่ขาวจริง ตอนเด็กเอ็งเคยตกน้ำที่ไหน ชายคนนั้นชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนตอบทันที ห้วยท้ายนา ขาวหันขวับ ใช่! มั่นรีบพูด เห็นไหมลุง เขาตอบถูก แต่ปานกลับถามต่อทันที แล้วตอนนั้นใครลงไปช่วยเอ็ง คราวนี้ชายคนนั้นนิ่งนานกว่าเดิมนิดหนึ่ง ก่อนตอบ พ่อ... ขาวค่อยๆ ส่ายหน้า น้ำตาเขาหยุดไหลไปชั่วขณะ เพราะคนที่ลงไปช่วยตอนนั้น ไม่ใช่พ่อ แต่เป็นเขาเอง ตอนนั้นพ่อยังไม่กลับจากป่า ขาวกระซิบเสียงแผ่ว ไม่ใช่... ชายตรงหน้ามองเขานิ่ง ขาว... ขาวถอยหลังหนึ่งก้าว พี่ข้าจำเรื่องนี้ได้ พี่ข้าต้องจำได้ ทันใดนั้น สีหน้าของชายตรงหน้าก็เปลี่ยน จากความอ่อนแรง จากความทุกข์ มันค่อยๆ กลายเป็นความนิ่งที่เย็นจัด ริมฝีปากแตกแห้งยกขึ้นเป็นยิ้มบางๆ แววตาช้ำๆ เริ่มคมขึ้นอย่างผิดมนุษย์ มั่นหน้าเสียทันที ถอย! ในพริบตาเดียว ปานชักมีดด้ามดำฟันลงตรงช่องพื้นข้างมือชายนั้นเต็มแรง เสียงกรีดร้องดังลั่น