КЕНЕСБАЙ РАХМАНОВ туўралы "Ассалам, Каракалпакстан" көрсетиўиниң бул санында сөз етилген.

КЕҢЕСБАЙ РАХМАНОВ - АДАМЛАРҒА ТОЛҚЫЎ Қайда барсам, адамлар Қыр соңымнан қалмады. Тозбасын деп табанлар, Әкетти олар арбалы. Бир асыққан күнимде Аткөнекке әпкелди, Узақ жолға миниўге Сайлап – шаншып ат берди. Биреўи де жат емес, Тек те бирге туўмаған. Сол бергени ат емес, Пырақ екен зуўлаған! Әрманыма алыстан Бағдар алып келемен. Жан табылса жарысқан, Желмаядай желемен. Айналайын, адамлар, Болдым қолға илинер. Алды бетте ағамлар, Арт жағымда инилер. Жумсаң мени қыйынға, Топылымға урайын. Сизлер барған жыйында Отжаққышлық қылайын. «Қалсын тухым – теберик», Деп бир қызды бердиңиз. Сабық нәлден көгерип, Мийўаладық енди биз. Бири емес өтирик, Уқсар базда аңызға. Мийўамыз да жетилип, Илинди ғой аўызға. Жатсам – турсам айналам Гил мийирман адамлар. Бундай болмас байрам – әм, О, қәдирдан адамлар! 1992 ж.