سکه های سلوکی (قیمت و معرفی سکه های با ارزش طلا و نقره)قسمت دوم

منابع معاصر، مانند فرمان افتخارآمیز آنتیوخوس اول از الیوم، در زبان #یونانی دولت #سلوکی را هم به عنوان یک امپراتوری ("arche") و هم به عنوان یک #پادشاهی ("basileia") معرفی می‌کنند. فرمانروایان سلوکی به عنوان پادشاهان بابل توصیف می‌شدند. از سده دوم پیش از میلاد، #نویسندگان #باستانی از فرمانروایان سلوکی به عنوان پادشاهی سوریه، خداوند آسیا، و نام‌های دیگر یاد می‌کردند. شواهد نشان می دهد که حاکمان سلوکی خود را به عنوان #پادشاه #سوریه معرفی می کنند. مانند کتیبه ضدگونوس پسر منوفیلوس، که خود را «دریاسالار اسکندر، پادشاه سوریه» توصیف می‌کند. منظور او از سوریه الکساندر بالاس یا #اسکندر دوم می‌باشد. منبع‌شناسی منابع مکتوب درباره‌ی سلوکی‌ها تنها به‌صورت پراکنده و اندک مانده‌اند. که عمده آن‌ها از دیدگاه غربی نوشته شده‌اند و به امور شرق کوه‌های زاگرس می‌پردازند. از مهم‌ترین این‌ها، به‌ویژه دیودور سیسیلی، پولی‌بیوس، لیوی، و آپیان، که جنگ‌های سوری شامل بررسی‌های اجمالی از تاریخ امپراتوری سلوکی تا حکومت آنتیوخوس سوم می‌شود. دیگر شواهد ارزشمند به‌واسطهٔ سکه‌ها، کتیبه‌های به‌دست‌آمده از شهرهای یونانی، و متون میخی بابلی، به‌ویژه متون معروف به خاطرات نجومی ارائه‌شده‌اند. همچنین این منابع تنها به‌صورت پراکنده و گاه به گاه به سرزمین‌های ایران می‌پردازند. اطلاعات درباره گسترش اشکانیان برخی از قلمروی سلوکی را می توان در استرابو و ژوستین یافت. گسترش و ثبات نسبی (۲۶۱–۳۱۲ پ. م) رشد و گسترش دولت سلوکی از شَهرابی بابل آغاز شد، جایی که پس از مرگ اسکندر مقدونی در سال ۳۲۳ پیش از میلاد، به سلوکوس داده شد. بابل، که سلوکوس شهر سلوکیه را به‌عنوان یکی از پایتخت‌هایش در کنار رود دجله می‌سازد، یکی از مناطق مرکزی امپراتوری سلوکی باقی می‌ماند که #اشکانیان در حدود سال ۱۴۱ پیش از میلاد، سلوکی‌ها را از آن‌جا بیرون می‌بردند. با استفاده از غلبه و دیپلماسی، سلوکوس حکومت خود را در شهربی‌های شرقی شاهنشاهی سابق هخامنشی کرد؛ سپس به حرکت غرب کرد تا در نهایت همهٔ امپراتوری اسکندر را تسخیر کند و #هند ، #فلسطین ، #فنیقیه ، #مصر ، و #مقدونیه را تصاحب کند و لقب نیکاتور (فاتح) را به دست‌آورد. مرگ او در سال 281 پیش از میلاد، به‌دنبال شورش‌هایی در غرب، مانع از انضمام تراکیه و مقدونیه شد. فرزند و جانشین سلوکوس، آنتیوخوس یکم، که تا سال ۲۶۱ پیش از میلاد فرمانروایی کرد، حاکمیت سلوکی‌ها در غرب را بازگرداند و سوتِر (ناجی) لقب گرفت. در شرق، آنتیوخوس مانند پدرش، پیوندهای خانوادگی محکمی با اشرف #ایرانی مقاومت کرد. آنتیوخوس به پسر یک بانوی اشرف‌زاده حکومت ایرانی استان‌های شرقی و شهربی‌های شمالی را داد و از سال ۲۹۲ پیش از میلاد به‌عنوان شریک فرمانروا #حکومت کرد و بلخ را به‌عنوان شرقی‌ترین پایتخت سلوکی می‌سازد. انقباض و درگیری‌های داخلی (۲۲۳–۲۶۱ پ. م) از دوره حکومت انتیوخوس یکم به بعد، تاریخ دودمان سلوکی با دشمنی بی‌وقفهٔ بطلمیوسی‌ها گره خورده است. دودمان بطلمیوسی، مصر را در کنترل و یک امپراتوری دریایی در مدیترانه شرقی و دریای سرخ کرده‌اند. این درگیری به دست‌کم شش جنگ معروف به جنگ‌های سوری شد که بر سر اعمال کنترل بر شهرهای ساحلی مدیترانه شرقی بودند. پس از دوره فرمانروایی ضدوخوس دوم تئوس (خدا) #امپراتوری سلوکی از یک عقب‌گرد موقت در رنج بود که به‌واسطه جنگ داخلی میان دو شاه، سلوکوس دوم و برادرش آنتیوخوس هیراکس (شاهین) که خود را شاه رقیب در آسیای صغیر می‌خواند، پیش آمد. جنگ دو برادر با وقفه‌های از سال ۲۳۹ تا ۲۲۸ پیش از میلاد ادامه یافت و در این بازه، دولت‌های یونانی نیز در آن درگیر شدند و دیودوت یکم، شهرب بلخ این فرصت را پیدا کرد که ادعای شاهی کند. به همین ترتیب، در این زمان چادرنشینان پَرَنی به قلمروی سلوکیان وارد شدند، که تحت فرمانروایی شاه خود ارشک یکم، در استان‌های پارت و هیرکانی در شمال ایران در حدود ۲۳۸–۲۳۶ پیش از میلاد سکنی گزیدند. پارتی‌ها به‌تدرج نقش بطلمیوسی‌ها، به‌عنوان مهم‌ترین اسلوکی‌ها را در دست گرفتند. در آغاز سده‌ای از جنگ‌های پیوسته سلوکی‌ها و پارتی‌ها، سلوکوس دوم موقتاً حاکمیت رسمی را بر ایران کرد، و ارشک را به‌عنوان یک خراج‌گزار نیمه خودمختار پذیرفت. احیای امپراتوری (۱۶۴–۲۲۳ پ. م) پس از دورهٔ کوتاه فرمانروایی سلوکوس سوم، تسلط سلوکیان بر ایران و بلخ، مجدداً توسط آنتیوخوس سوم متوقف شد، که در دورهٔ فرمانروایی او، امپراتوری سلوکی به بیشتر گستره خود رسید. «آنتیوخوس» از لشکرکشی‌های موفق علیه شورشیان میان رودان و آسیای صغیر، و جنگی ناموفق با بطلمیوسی‌ها در فلسطین (نبرد رافیا)، سفری طولانی به مرزهای جهان مسکون و شناخته‌شده‌های شمالی، شرقی و جنوبی را آغاز کردند. این اصطلاح آناباسیس (سفر زمینی)، که مراسم مذهبی بود، انجام شد، و از اکباتان، از طریق #هیرکانیا ، بلخ، و هند آغاز شد و به عربستان رسید که با مطیع‌کردن شاهان خراجگزار یاغی همراه بود و سپس آن‌ها را به‌عنوان پادشاهان خراج‌گزار یاغی همراه کردند و سپس آن‌ها را به‌عنوان پادشاهان خراج‌رسانی کردند. در هنگام بازگشت به بابل، لقب مِگاس (به‌معنای بزرگ) را گرفت که این واژه احتمالاً یک اشتقاق یونانی از عنوان ایرانی و بین‌النهرینی پادشاه بزرگ است. انتیوخوس پس از آن در نبرد پانیوم در سال ۲۰۰ پیش از میلاد شکست سختی به بطلمیوسی‌ها وارد کرد که به او اجازه داد #فلسطین و متصرفات #بطلمیوسی‌ها در آسیای صغیر را اشغال کند