Dalawang Anino (Two Shadows) By the class projects

Dalawang Anino (Two Shadows) By the class projects producer mychael wong Sa kwartong malamig, ako lang ang gising, Kausap ang kisame, yakap ang hangin. Ang lungkot ay parang kutsilyo sa gabi, Tahimik ang hiwa, pero malalim sa dibdib. Sanay akong umuwi sa ilaw na patay, Sapatos sa sahig, puso’y nakalaylay. May unan sa tabi, pero walang humihinga, Parang bahay na puno pero walang kaluluwa. Sa salamin, ngumiti ako nang pilit, Pero sa loob, ako’y unti-unting napupunit. Hanggang kumatok ka, dala ang sariling dilim, At ang lungkot ko’y biglang may kahati ring damdamin. Ako rin ay galing sa daang walang tinig, May lamig sa palad, may bigat sa dibdib. Pero nang tumabi ka sa ilalim ng buwan, Ang anino ko’y hindi na nag-iisa sa sahig. Dalawang anino, isang silid, Ikaw at ako, hindi na malamig. Kapag ang mundo’y walang yakap, Sa’yo ako tatakas. Dalawang anino, isang tahanan, Kahit maliit, sapat ang pagmamahalan. Kung lungkot ang gabi, ikaw ang ilaw— Dalawang anino, hindi na ako ligaw. May hapdi sa tawa kong laging biro, May sugat sa puso kong tinatakpan ng “okay lang ako.” Sa dami ng tao, ako pa rin ay wala, Parang sigaw sa dagat na nilulunod ng alon at luha. Pero nang sinabi mong, “Dito ka muna,” Parang lumambot ang pader ng aking kaba. Hindi mo inalis ang aking pagod, Umupo ka lang sa tabi—at naging magaan ang loob. Hindi mo kailangang punuin ang mundo, Kahit tahimik ka, sapat ka sa puso ko. Sa apat na sulok ng simpleng kwarto, Natagpuan ko ang langit sa tabi mo. Dalawang anino, isang silid, Ikaw at ako, hindi na malamig. Kapag ang mundo’y walang yakap, Sa’yo ako tatakas. Dalawang anino, isang tahanan, Kahit maliit, sapat ang pagmamahalan. Kung lungkot ang gabi, ikaw ang ilaw— Dalawang anino, hindi na ako ligaw. Oh-oh, huwag kang lalayo, Oh-oh, dito ka sa tabi ko. Oh-oh, kahit madilim ang mundo, Dalawang anino, buo ang puso. Kung ako’y ulan sa sirang bintana, Ikaw ang kumot na may init at awa. Kung ako’y ilaw na malapit nang mamatay, Ikaw ang kamay na nagsabing, “Kaya pa, mahal.” Hindi kailangan ng palasyo o bituin, Basta may kamay na hindi bibitaw sa dilim. Dalawang pusong may lamat at takot, Naging tahanan sa isang tahimik na sulok. Dalawang anino, isang silid, Ikaw at ako, hindi na malamig. Kapag ang mundo’y walang yakap, Sa’yo ako tatakas. Dalawang anino, isang tahanan, Kahit maliit, sapat ang pagmamahalan. Kung lungkot ang gabi, ikaw ang ilaw— Dalawang anino, hindi na ako ligaw. Dati, ako lang sa dilim. Dati, ako lang sa hangin. Ngayon, kahit maliit ang mundo, May tahanan ako—kapag katabi ka rito.