PROMIENIOTWÓRCZOŚĆ 3

W 1905 Einstein ogłasza wzór E = mc2, który w przyszłości umożliwi wyjaśnienie, skąd bierze się energia promieni α, β i γ. W 1909 Rutherford, Hans Geiger i Ernst Marsden odkrywają, że niektóre z cząstek α rozpraszanych na złotych foliach są odchylane pod kątami większymi od kąta prostego, a stąd podane w 1911 wyjaśnienie: niemal cały dodatni ładunek atomu jest skupiony na obszarze o rozmiarach rzędu jedenj stumiliardowej milimetra. 1913 Henry Moseley bada widma rentgenowskie pierwiastków i odkrywa, że pierwiastek z częstości linii głównej jest proporcjonalny do liczby atomowej danego pierwiastka. Rutherford w 1914: ładunek jądra atomowego jest równy połowie jego masy atomowej (o ile tlen ma masę atomową 16), na co van den Broek: masa atomowa uranu jest wyraźnie większa od dwukrotności jego liczby atomowej, a zatem w jądrze uranu znajdują się elektrony. Jeszcze w 1910 J.J. Thomson odkrywa, że neon ma dwa izotopy, jeden o masie atomowej 20, drugi 22. W 1913 Soddy i niezależnie Kazimierz Fajans: gdy atom emituje cząstkę α, to powstaje atom pierwiastka o liczbie atomowej mniejszej o 2, a gdy emituje cząstkę β, to postaje atom pierwiastka o liczbie atomowej większej o 1.