Bitwa Warszawska: Matki płakały, synowie szli bronić Ojczyzny - Józefa Krośnicka. Świadkowie Epoki

Nagranie zrealizowane przez INSTYTUT PILECKIEGO w ramach projektu ŚWIADKOWIE EPOKI. Witamy na kanale Świadkowie Epoki. Jeśli uważasz materiał za WARTOŚCIOWY prosimy o "ŁAPKĘ W GÓRĘ". Zapraszamy też do oglądania innych nagrań z kanału "Świadkowie Epoki". Prosimy o SUBSKRYPCJĘ, pozwoli nam to rozwinąć kanał i dzielić się coraz ciekawszymi historiami. Zachęcamy też do podzielenia się swoją opinią w KOMENTARZACH. A może znasz kogoś, kto mógłby opowiedzieć nam swoją historię? Pisz do nas na adres: [email protected] Nasza dzisiejsza bohaterka: Józefa Krośnicka (ur. 1914 w Pułtusku, zm. 2020), pedagog, nauczycielka i badaczka historii powiatu gdańskiego. Wspomina rok 1920 i Bitwę Warszawską, miała wówczas sześć lat. Jej niepełnoletni brak Bolek, uczeń gimnazjum męskiego w Pułtusku, oznajmił rodzicom, że idzie do wojska na ochotnika. Ojciec zgodził się i rodzice podpisali mu podanie do armii (zgoda rodziców była wymagana w przypadku ochotników poniżej 18 lat). Józefa Krośnicka wspomina wzruszający moment wymarszu ochotników z Pułtuska, kiedy to wszystkie matki płakały. Bolek uczestniczył w bitwie pod Ossowem, podczas walki widział poległego i leżącego na placu boju ks. Ignacego Skorupkę. Przeżył i potem mógł opowiadać p. Józefie o swoich przeżyciach, m.in. jak mieszkańcy Warszawy wręczali im ciastka i cukierki, kiedy szli do walki. Józefa Krośnicka została w Pułtusku, gdzie przez dziesięć dni rządzili bolszewicy. Nie byli brutalni, jeden z nich, który miał wielbłąda, pozwalał nawet dzieciom bawić się z nim. Kradli jednak wszystko, co tylko się dało. Po dziesięciu dniach na szczęście musieli odejść, a radość w rodzinie p. Józefy była wielka z tego powodu. Copyright by Instytut Solidarności i Męstwa im. Witolda Pileckiego.