13 ശാക്തേയ കാവുകൾ | ഭാരതീയ ധർമ്മ പ്രചാരസഭ

13 ശാക്തേയ കാവുകൾ | ഭാരതീയ ധർമ്മ പ്രചാരസഭ മനുഷ്യകുലത്തിന്റെ ചരിത്രം എത്തിനില്ക്കുന്ന ശിലായുഗത്തോളം പഴക്കമുണ്ട് നമ്മുടെ അമ്മദൈവാരാധനയ്ക്ക്. ക്രിയാപരമായ ഒരു ആവിഷ്കാരം ഉണ്ടായിരുന്ന ഇടങ്ങളിലെല്ലാം അതിശക്തമായിത്തന്നെ ഇവ നിലനില്ക്കുന്നുമുണ്ട് എന്നത് അതിശയകരമാണ്. തത്ത്വചിന്തയുടെ താഴ്വരകളിലൂടെ മാത്രം ഒഴുകിയ സംസ്കാരങ്ങൾ കാലാന്തരത്തിൽ ഗതിയറ്റുപോയതായി ചരിത്രം സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, സിദ്ധാന്തങ്ങളെ അനുഷ്ഠാനങ്ങളിൽ കോർത്തിണക്കിക്കൊണ്ട് ദീർഘദർശികളായ പൂർവികർ നമ്മുടെ സംസ്കാരത്തിന്റെ സനാതനത്വത്തെ സംരക്ഷിച്ചു. കേരളത്തിൽ കാണുന്ന നിരവധി പുരാതനക്ഷേത്രങ്ങളും അവയിലെ ആരാധനാപദ്ധതികളും ഇത്തരത്തിൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ട സിദ്ധാന്തങ്ങളുടെ ക്രിയാപരമായ ആവിഷ്കാരത്തിനുള്ള വേദികളാണ്. ഉത്കൃഷ്ടമായൊരു സിദ്ധാന്തത്തെ അനശ്വരമാക്കി നിലനിർത്തുന്നതിനായി പൂർവികർ കണ്ടെത്തിയ ഉപാധികളാണ് ഇവ. ശക്ത്യാരാധനയുടെ ഈറ്റില്ലമായിരുന്നു കേരളം എന്ന് ഇവിടുത്തെ ഭഗവതിക്കാവുകൾ നമ്മോടു പറയുന്നുണ്ട്. കേരളത്തിലെ തന്ത്രപാരമ്പര്യത്തിന്റെ പ്രകാശസ്തംഭങ്ങളാണ് ഇവിടെ നിലനില്ക്കുന്ന പതിമൂന്നു ശാക്തേയ കാവുകൾ. എന്തുകൊണ്ട് ഈ പതിമൂന്നു കാവുകളെ ഒരു ശ്രേണിയിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു എന്നു ചിന്തിച്ചാൽ പ്രഥമദൃഷ്ട്യാ അവയുടെ ദേവതാവിന്യാസം ആണ് അതിനു കാരണം എന്നു കാണാം. പ്രധാനമൂർത്തിയായി ദേവിയും, ഒപ്പം മറ്റൊരു ശ്രീകോവിലിൽ ശിവനും, ഗണപതിയും വീരഭദ്രനും മാതൃക്കളും അടങ്ങുന്ന മാതൃശാലയും ഈ പതിമൂന്നു കാവുകളുടെ പ്രത്യേകതയാണ്. വാമാചാരത്തിനോടു സാമ്യം അനുഭവപ്പെടും വിധം ബലിയും, മത്സ്യവും, മാംസവും, മദ്യവും മറ്റും ഉപയോഗിച്ചുകൊണ്ടുള്ള മകാരസാധന ഈ കാവുകളിൽ നിലനിന്നിരുന്നു, ഇപ്പോഴും ചില കാവുകളിൽ അതു തുടരുന്നുമുണ്ട്. ഇതിനൊക്കെയും അപ്പുറത്തു സൈദ്ധാന്തികമായ ഒരു ബന്ധം ഈ കാവുകൾ തമ്മിൽ ഉണ്ടോ എന്ന ചിന്ത അവിശ്വസനീയമായ ചില വസ്തുതകളിലേയ്ക്ക് നമ്മെ നയിക്കും. തന്ത്രധാരയിലെ അത്യുത്കൃഷ്ടമായ കാശ്മീര ശൈവപദ്ധതിയുടെ നൂലിനാൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടതാണ് കേരളത്തിലെ 13 ശാക്തേയക്കാവുകൾ. ഭാരതത്തിന്റെ വടക്കേ അതിരായ കാശ്മീരിൽ പൂർണ വളർച്ച പ്രാപിക്കുകയും സംരക്ഷിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്ത ശൈവപദ്ധതി അതിന്റെ പ്രയോഗത്തെ പ്രകടമാക്കുന്നതിനായി തെക്കേ അതിരിലെ കേരളദേശത്തെ തിരഞ്ഞെടുത്തു എന്നത് അദ്ഭുതാവഹമാണ്. കാശ്മീര ശൈവപരമ്പരയിലെ പരമാചാര്യനായ അഭിനവഗുപ്തപാദരുടെ ദേഹസ്ത ദേവതാചക്രസ്തോത്രത്തിൽ പ്രസ്താവിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെയാണ് ഈ കാവുകളിലെ ദേവതാവിന്യാസം. ആശയഗാംഭീര്യത്താൽ വിദേശ സർവകലാശാലകളേയും പാശ്ചാത്യ പണ്ഡിതന്മാരേയും അമ്പരപ്പിച്ച കാശ്മീര ശൈവ പദ്ധതിയുടെ പ്രകടിതഭാവത്തെ അടുത്തറിയാൻ ഭാഗ്യം സിദ്ധിച്ചവരാണു നമ്മൾ. എന്നാൽ ആ അഭിമാനബോധം നമ്മിലുണ്ടാകണമെങ്കിൽ അനുഷ്ഠാനത്തിന് ആധാരമായ അതിന്റെ തത്ത്വചിന്തയെ നാം പഠിക്കേണ്ടതുണ്ട്. രാജാധികാരത്തിന്റെ ധാർഷ്ട്യത്തിനു നേരെ പടികൊട്ടിയടച്ച് മന്നനെ പുറത്തുനിർത്തിയ അതിപ്രതാപിയായ മന്നംപുറത്തീശ്വരി കുടികൊള്ളുന്ന നീലേശ്വരത്തെ മന്നംപുറത്തുകാവ്, തിരുവിറയൽകൊണ്ട കാളിയുടെ ഉന്മത്തഭാവത്തെ കുടുംബഭരദേവതയായിക്കണ്ട് കോലത്തിരി മന്നൻ ആരാധിച്ച മാടായിക്കാവ്, പരമവ്യോമത്തിലേയ്ക്ക് തിരുമുടിത്തലപ്പ് ഉയർത്തിക്കെട്ടി ദൈവക്കോലമുറഞ്ഞു പൊരുൾ ചൊല്ലുന്ന ചിറയ്ക്കൽ രാജവംശത്തിന്റെ കൈങ്കര്യം ഏറ്റുവാഴുന്ന കളരിവാതുക്കൽ, നിലാമുറ്റത്തു കാലസംകർഷിണി കങ്കാളരൂപമായ് കോലമിട്ടുറയുന്ന മാമാനത്തുകാവ്, ഉടവാൾത്തുമ്പിൽ ശ്രീപോർക്കലിയുടെ വീര്യമുപാസിച്ച കോട്ടയം രാജവംശം പാലിച്ചുപോന്ന പരാംബികയുടെ തിരുവഞ്ചേരിക്കാവ്, ചുരികത്തലപ്പും ഉറുമിത്തുമ്പും ഹ്രീംകാരമുതിർത്ത കടത്തനാടൻ രാജവംശത്തിന്റെ കളിയാംവള്ളിക്കാവ്, കൊല്ലത്തുനിന്നും വണികസംഘം നാന്ദകത്തിൽ ആവാഹിച്ചുകൊണ്ടുവന്നിരുത്തിയ പരാഭട്ടാരിക വാഴുന്ന പിഷാരിക്കാവ്, കുന്നലക്കോനാതിരിയുടെ കുലഭരദേവതയായി കാമദയായി ശ്രീ വസിക്കും തിരുവളയനാടുകാവ്, മാഘത്തിലെ മകം നാളിൽ മാമാങ്കവീരർ നിണംകൊണ്ടു നൈവേദ്യമർപ്പിച്ച അങ്ങാടിപ്പുറത്ത് ജ്ഞാനദയായി ശ്രീവാഴും തിരുമാന്ധാംകുന്നുകാവ്, കാവേരീസ്ഥാനത്തുനിന്നും ദേവീചൈതന്യം താമ്രശൂലത്തിൽ ആവാഹിച്ചു കുടിയിരുത്തിയ പള്ളിപ്പുറത്തെ കൊടിക്കുന്നത്തുകാവ്, മീനഭരണിയിൽ ചെമ്പട്ടും പള്ളിവാൾ ശീല്ക്കാരങ്ങളുംകൊണ്ടു മുഖരിതമാകുന്ന കുരുകുല്ലാംബയുടെ പ്രാസാദമായ കൊടുങ്ങല്ലൂർ ശ്രീകുരുംബക്കാവ്, സംഘ തമിഴ് പെരുമയുടെ പഴമ വിളിച്ചുചൊല്ലുന്ന ശ്രീവല്ലഭത്ത് സുന്ദരീ സുമുഖീ സമേതയായ് ശ്രീമഹാകാളി കുടികൊള്ളുന്ന മുത്തൂറ്റുകാവ്, ദിഗ്ഗജങ്ങളുടെ ചെഞ്ചോരക്കുഴമ്പു വീണു ചുവന്ന മാന്നാറിലെ പനയന്നാർകാവ്. കേരളത്തിന്റെ പുകഴ്പെറ്റ ശാക്തേയപ്പെരുമയുടെ നിത്യശ്രോതസ്സുകൾ എന്നതിലുപരി ഇവ ഭാരതത്തിന്റെ വടക്കും തെക്കും കൂട്ടിയിണക്കുന്ന ശക്തിതന്തുവാണ്. ആ പ്രാഭവമാണ് ഈ രാഷ്ട്രത്തിന്റെ പ്രഭാവവും പ്രതാപവും.