Zespół Chiari typu I- co warto wiedzieć?

Pacjenci z zespołem Chiari niejednokrotnie latami poszukują przyczyn swoich dolegliwości. Ze względu na niespecyficzne objawy w trakcie diagnostyki trafiają do wielu specjalistów. Zazwyczaj odwiedzają neurologów, neurochirurgów, ortopedów, laryngologów, internistów, ale także fizjoterapeutów. Rozpoznanie najczęściej zostaje postawione około 30.–40. roku życia, co prawdopodobnie ma związek z pojawieniem się szczytu nasilenia objawów choroby w tym okresie. Zespół Chiari typu I diagnozujemy w sytuacji, gdy obniżenie migdałków móżdżku wynosi minimum 5 mm poniżej otworu wielkiego. Aby ocenić położenie migdałków na obrazie rezonansu magnetycznego, radiolog wyznacza tzw. Linię McRae, która wskazuje poziom otworu wielkiego. Pomimo że badania obrazowe wykazują ektopię migdałków móżdżku nawet u 2–3% społeczeństwa, pełnoobjawowy zespół Chiari pojawia się dużo rzadziej – u 1–3 na 10 000 osób. Co więcej, naukowcy i lekarze podkreślają, że wielkość obniżenia migdałków nie koreluje bezpośrednio z nasileniem objawów.