Spacer po peronie węzłowej stacji Skórcz.

Zaledwie w 6 lat po budowie stacji, w 1906 roku Skórcz stał się stacją węzłową. Setki rąk układało szyny, setki rąk układało cegiełkę po cegiełce budynku stacyjnego. Ta niewyobrażalnie ciężka wtedy praca znalazła ukoronowanie w postaci okazałego budynku dworcowego oraz linii w trzech kierunkach: do Smętowa, Starogardu Gdańskiego i Szlachty. Stacja posiadała lokomotywownię oraz dwie wieże wodne, ale tylko jedna przetrwała losy II wojny światowej. Życie kolejowe tętniło w tym miejscu na dobre, aż do roku 1994, kiedy utracono połączenia osobowe do Szlachty. Od tego momentu było już tylko gorzej, a czarne chmury zbierały się nad stacją. W 1995 roku zniknęły połączenia osobowe do Smętowa a w roku 1997 ruch pasażerski całkowicie umarł, z chwilą zlikwidowania połączeń do Starogardu Gdańskiego również tych towarowych. W 1999 również Szlachta traci ruch towarowy ze Skórczem, przez co szlak staje się bezużyteczny. Rok 2001 to już gwóźdź do trumny, wtedy to ustaje ruch towarowy do Smętowa. W 7 lat miejsce zmienia się nie do poznania. Tory zarosły trawą, budynek stacyjny mocno podupadł. W 2015 roku rozebrano torowisko aż do Jabłowa w kierunku Starogardu Gdańskiego. Dziś o istnieniu w tym miejscu stacji kolejowej przypomina jedynie budynek, tory zostały rozebrane. Stacja podzieliła losy wielu innych stacji, które w tamtym okresie zakończyły swój żywot. Film nagrano 8 maja 2020.