şiir Kolay olmadı

Kolay Olmadı Gecenin en kör vaktinde bıraktın bu kalbi, Sökülüp giden bir ömürdü, dikiş tutmadı izi. Miras bıraktığın sancıdan bir hırka ördüm kendime, Sessizliğinle vurduğun her yerde bin kez öldüm ben yine. ** Adım attığım her köşe başı pusuymuş meğer, İhanetinle yardın geçtin, bakmadın hiç sonuma. Göz göre göre ittin beni dilsiz bir kavgaya, Hangi ahı sığdırayım şimdi bu derin yaraya? ** Karanlığın ortasında, tek başıma yalın ayak, Yangınlardan sağ çıkmak zordu, bir de geri bakmak. Senden sonrası buz kesmiş bir sızı iliklerimde, Kendi sesimi bile tanıyamadım dert denizinde. ** Şimdi hangi limana sığınsam, fırtınan orada, Darmadağın bir hayat bıraktın ardımda. Hesapsızca harcadın en temiz duygularımı, Kırıp attın umudun narin kanatlarını. ** Ne bir sitem yeter artık, ne bir veda bu hale, Düştüğüm darlıktan çıkamadım bir türlü. İçimdeki yangını söndürmeye yetmiyor yaşlar, Senden sonra başladı bitmek bilmeyen kışlar. ** Öyle bir yara açtın ki, kapanması imkânsız, Bıraktın beni koca şehirde kimsesiz, cansız. Gönül bahçemde kalmadı artık bahar, her yer güz, Bir zamanlar sığındığım, şimdi en yabancı yüz. ** Avuçlarımda kalan son güveni de sen kırdın, Yalanlarınla ördüğün duvara beni çarptın. Şimdi her aynada gördüğüm yabancı benim, Senden hatıra kalan, yıkık dökük bir bedenim. ** Kimse bilmez sızının nerden gelip vurduğunu, Yüreğimin ortasında bir saat gibi durduğunu. Saniyeler geçmek bilmez, her anın yükü ağır, Dünya sustu sanki, gökyüzü bile artık sağır. ** Bir zamanlar cennetimdi yalan bakışların, Şimdi cehennemim oldu soğuk kaçışların. İnandığım ne varsa birer birer devrildi, Ruhumun haritası senin elinde silindi. ** Kolay mı sanıyorsun yıkıntının içinden kalkmak? Mümkün mü artık eski gözlerle dünyaya bakmak? Her zerremde izin var, her nefesimde bir ah, Senden sonra doğmadı, doğmayacak bir sabah. ** Zehirli bir ok gibi saplandı her sözün özüme, Bakmaya yüzün yoktu, perde indirdin gözüme. Kendi elimle kendimi vurdum senin adına, En güzel mevsimimde dallarımı hep yoldun. ** Şimdi son perde; bitmeyen derin acı, Sen hikâyenin en amansız, en sert kırbacı. Kendi ellerinle ittiğin karanlık eşikte, Senden geriye kalan büyük hiçliğe sarıldım. Cemre Yaman