Dobrze było tak (by MarcoPolo_VOC)

„Dobrze było tak” to moja autobiografia w skrócie — opowieść o dorastaniu bez luksusu, ale z prawdą, która zostaje w człowieku na całe życie. To historia chłopaka z Warszawy, wychowanego między podwórkiem, trzepakiem, piłką, kurzem, zwykłym domem i ludźmi, którzy może nie mieli wiele, ale potrafili dać najważniejsze: serce, kręgosłup i siłę, żeby się nie poddawać. ——————————————— Autor koncepcji, promptu i tekstu: Marek Sobótka Prawa autorskie do tekstu: Marek Sobótka Wykonanie / produkcja wokalno-muzyczna: technologia AI / Suno, licencja profesjonalna -------------------------------- Tekst „Dobrze było tak” Nie było bogato. Nie było łatwo. Ale było prawdziwie. W Wawie rosłem, gdzie kurz znał moje imię, lato pachniało chlebem, trawą, dymem. Nie było wiele, ale był dom do powrotu, i ludzie, co trzymali serce mimo kłopotów. Biegałem do zmroku, aż krzyk leciał z okna, zdarte kolana, twarz brudna, dusza wolna. Nie było ekranów, był świat za płotem, piłka, trzepak, podwórko i niebo złote. Mama z niczego robiła ciepło na stole, ojciec wracał cicho, zmęczony, ale w roli. Nie gadali dużo, bo życie było twarde, dali mi kręgosłup, nie tylko dobre rady. Tamte dni nie wrócą już, ale idą ze mną wciąż. W każdym kroku, w każdym śnie, słyszę głos: nie poddaj się. Dobrze było tak, chociaż ciemno było nieraz. Dobrze było tak, bo ten ból mnie nie pozbierał. Nie zamienię tamtych lat na wygodny, pusty świat. Z tego, co bolało mnie, zbudowałem siebie. Dobrze było tak… dobrze było tak… Z blizną, ale dalej gram. Dobrze było tak. Potem lata siedemdziesiąte, sny w kieszeniach, więcej marzeń niż pieniędzy, mniej pewności niż cienia. Kaseta była biletem, radio było światem, a młodość szła pod wiatr z upartym sercem w klatce. W osiemdziesiątych muzyka grała jak opór, jakby każdy dźwięk chciał rozbić ścianę z betonu. Szare miasto, zimne klatki, ciężkie spojrzenia, ale w ludziach tlił się ogień do ocalenia. Przyszedł grudzień, strach i godzina milicyjna, cisza na ulicach była wtedy podejrzana. Nie wszystko wolno było mówić, mieć i śpiewać, ale nie da się człowiekowi zabronić dojrzewać. Solidarność była więcej niż napis na murze, była szeptem, który rósł, kiedy dni były bure. Tamte czasy nie głaskały, tylko hartowały, zostawiły rdzeń, którego mi nie zabrały. Dobrze było tak, chociaż ciemno było nieraz. Dobrze było tak, bo ten ból mnie nie pozbierał. Nie zamienię tamtych lat na wygodny, pusty świat. Z tego, co bolało mnie, zbudowałem siebie. Potem przyszła miłość, dom i zwykły stół, dziecięcy śmiech rozbrajał każdy ból. Nie byłem święty, nie zawsze miałem plan, czasem gubiłem ciszę, czasem brakło mi zdań. Ale kochałem tak mocno, jak wtedy umiałem, z małych rzeczy swoje niebo budowałem. Dzisiaj wiem, że wszystko miało jakiś sens, nawet kiedy życie łamało mnie przez łeb. Dziś robię się starszy, lustro mówi prawdę, więcej siwych włosów, trochę wolniejsze kroki. Ale w środku chłopak dalej biegnie przez swoje kąty, tylko wie, że życie ma ciemniejsze zwrotki. Patrzę na dzieci, na dom i tę drogę, na błędy, których już wymazać nie mogę. Gdyby ktoś spytał: zmieniłbyś swoje życie? powiem: nie, choć bolało znakomicie. Dobrze było tak, chociaż ciemno było nieraz. Dobrze było tak, bo ten ból mnie nie pozbierał. Nie zamienię tamtych lat na wygodny, pusty świat. Z tego, co bolało mnie, zbudowałem siebie. Nie było bogato. Ale było prawdziwie. A jeśli życie jest piosenką, to swoją śpiewam uczciwie.