"АЛДАЙ-АУ" ӘНІНІҢ ТАРИХЫ | ЕСЕНҚҰЛ ЖАҚЫПБЕК

Алдай-ау, алдай, алдай-ау, Дүние түбі балдай-ау. Алқынған күндер талпынған, Жәутеңдеп қарап артымнан, Жәутеңдеп қарап артымнан, Қалды-ай-ау бәрі, қалды-ай-ау. Үри-ай, дәурен, үри-ай, Үмітпен өткен дүние-ай. Теректей басым теңселіп, Терең бір ойлар еңсеріп. Ұйқы да тұйқы сең соғып, Ұйқысыз өткен түнім-ай. Арманым алда бұлыңғыр, Орманым ол да сылыңғыр. Жапырақтарын жанымның, Білдірмей біреу жұлып жүр. Өмірдің өгей пендесі-ай, Өлеңнің шертіп қылын бір, Өлеңнің шертіп қылын бір, Өзіңді-өзің жылындыр. Өткені-ай, бәрі өткен-ай, Өмірдің жаз бен көктемі-ай. Сары ала қаздар саңқылдап, Сары ала күздің жеткені-ай. Біреулер маған ынтызар, Біреулер маған өкпелі-ай. Өткінші мынау өмірде, Өтпелі, бәрі өтпелі-ай. «Аға» - деп барсаң ағаңа, Ағаның көңілі көкте жүр. «Бауыр» деп барсаң бауырға, Бауыры оның көк темір. Туысқанға - туа жат, Жолдасыңа - жүре жат, Жолдасыңа - жүре жат, Менен де осы өтті өмір. Қара тас сенен қорықпаймын, Сенен де кейде от шығар. Қара жер сенен қорықпаймын, Саған да жазда шөп шығар. Айналайын ағайын! Сендермен жерді бір басқан, Сүйгізген, сүйген, мұңдасқан. Өмірі өлең жыр-дастан, Менде де арман жоқ шығар. #ЕсенқұлЖақыпбек #алдайау