NOC KUPAŁY - MROK | Polskie Legendy | Slavic Music | Folk Music | Dawne Dzieje

Kiedy najkrótsza noc w roku spowija prastary las, budzą się siły, o których wolelibyśmy zapomnieć. Oto drugie, mroczne i czarnomagiczne oblicze Nocy Kupały. Zapomnij o radosnych korowodach – wejdź w głąb potępionego rytuału, gdzie ogień płonie fioletem, a mityczny kwiat paproci rzuca na śmiertelników niebezpieczny urok. Czy odważysz się spojrzeć w oczy słowiańskiej wiedźmie? 🟡 Przegapiłeś początek opowieści? Poznaj radosną, mistyczną i pełną plemiennego sacrum stronę tego święta. Odsłuchaj koniecznie Wersję Światła tutaj:    • NOC KUPAŁY - Światło | Polskie Legendy | S...   TEKST: _______________________________________________ Gdy słońce w bagnie krwawi i umiera, Cień rzuca las, co zmysły nam odbiera. Nie płoną ognie jasne, złote, czyste, Lecz dymny żar i mgły nad wodą szkliste. Niesiemy wieńce z pokrzywy i ostu, Gdzie stary nurt nie ma żadnego mostu. Czarna woda czeka, głęboka i cicha, W jej toni coś żyje, w jej toni coś wzdycha. _______________________________________________ Oto Kupała w mroku zrodzona, Noc, w której las nas bierze w ramiona. Płoń, płoń, czarny płomieniu, Co było jasne, utonie w milczeniu. Rzuć wieniec w nurt, niech goni go fala, Tam, gdzie się czerń od nocy zapala. _______________________________________________ Kwiat paproci nie błyszczy już złotem, Śmierdzi rozkładem i mszarnym kłopotem. Kto za nim pójdzie w trujące moczary, Tego ugoszczą pogańskie poczwary. Wianki z piołunu na czarną wodę, Oddają rzekom swą duszę i urodę. Zamiast miłości – zimne uściski, Wzrok z topieliska, potworny i bliski. _______________________________________________ Oto Kupała w mroku zrodzona, Noc, w której las nas bierze w ramiona. Płoń, płoń, czarny płomieniu, Co było jasne, utonie w milczeniu. Rzuć wieniec w nurt, niech goni go fala, Tam, gdzie się czerń od nocy zapala. _______________________________________________ Płoną wianki, lecz czarnym płomieniem, Noc się kończy nie świtem, a cieniem. Woda zabrała, co miało być dane, Słowa przymierza w bagnie pogrzebane. Śpij już, Kupało, w swym czarnym grobowcu, Do zobaczenia... na tamtym końcu. _______________________________________________ Ziemia pije krew, woda pije strach... Ogień karmi cień, popiół rodzi pył... Kto dotknął dna, ten zmienia się w piach... Zostaniesz tu martwy, choć będziesz tu żył... Płoń, płoń, czarny płomieniu, Co było jasne, utonie w milczeniu. Rzuć wieniec w nurt, niech goni go fala, Tam, gdzie się czerń od nocy zapala.